00. Γράμμα στον αναγνώστη / Letter to the reader

Η Μίνθη είναι ο γενέθλιος τόπος μου. Είναι ο τόπος των γονέων και των προγόνων μου.
Είναι η ρίζα που με τρέφει και το σκάφος που με αρμενίζει.

Τα παλιότερα χρόνια ήταν ένα απ’τα μεγαλύτερα χωριά της ορεινής Ολυμπίας και η ιστορία του αντικαθρεφτίζει την ιστορία όλων των χωριών της περιοχής αυτής. Έχει ζωή πάνω από 500 χρόνια και ένδοξο παρελθόν.
 
Τα παιδικά και νεανικά μου χρόνια τα έζησα στο χωριό πλάι στους ξωμάχους στα χωράφια και τους τσοπάνηδες στο βουνό, όπου συχνά ανέβαινα ν’ αγναντέψω και ν’ αναπνεύσω βουνήσιο αέρα.
 
Λόγοι σπουδών και βιοπορισμού με ανάγκασαν να φύγω απ’το χωριό αλλά όταν έβρισκα το χρόνο γύριζα σ’αυτό. Ποτέ δεν έπαψα να νοιάζουμαι γι’αυτό. Το επισκεπτόμουν πολλές φορές το χρόνο, έφτιαξα και το σπίτι μου για να μπορώ να μένω περισσότερο χρόνο κοντά του.
 
Από τότε που έφυγα απ’το χωριό για να κυνηγήσω το όνειρο και την τύχη μου, πέρασαν πολλά χρόνια.
 
Θυμάμαι τους ανθρώπους που συμμετείχαν στη διαμόρφωση της ζωής του χωριού και επομένως και της ιστορίας του.
 
Θυμάμαι τους παπάδες που διακόνησαν τις εκκλησίες του χωριού, ευλόγησαν και υπηρέτησαν πολλές γενιές συγχωριανών μας.
 
Θυμάμαι τους δασκάλους που μας έμαθαν γράμματα.
 
Θυμάμαι το Σύλλογο των αποδήμων του χωριού στα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του και τους αγώνες του όλα τα χρόνια να βοηθήσει το χωριό.
 
Η αγάπη μου για τον τόπο αυτό που πρωτοαντίκρισα το φως του ήλιου με οδήγησε πριν από αρκετά χρόνια στην καταγραφή και συγκέντρωση υλικού για να αποτυπώσω την πλούσια ιστορία και το λαϊκό πολιτισμό του.
 
Απ’τις αρχές της δεκαετίας του’ 70, που ζούσαν αρκετοί συγχωριανοί μου και γνώριζαν αρκετά πράγματα, άρχισα να γράφω, να συγκεντρώνω υλικό πριν στερέψει η μεγάλη βρυσομάνα το «λάλον ύδωρ» της γνήσιας λαϊκής παράδοσης.
 
Άρχισα να γράφω για να μη ξεθωριάσουν και λησμονηθούν η ιστορία, τα ήθη και έθιμα, οι γιορτές και ό,τι άλλο έχει σχέση με τον τόπο.
 
Συνάμα πραγματοποίησα ιστοριοδιφικές έρευνες σε αρχεία και συγκέντρωσα υλικό το οποίο καταχώρισα σε υπολογιστή για να πάρει κάποια στιγμή τη θέση του σ’ένα βιβλίο.
 
Το 1996 (λίγους μήνες πριν φύγει απ’τη ζωή) ο δάσκαλός μου Αθανάσιος Κλωνάρης κυκλοφόρησε το βιβλίο του με την ιστορία της Μίνθης. Απουσιάζουν απ’ αυτό αρκετά θέματα και κυρίως ο λαϊκός πολιτισμός. Εξάλλου από τότε έχουν περάσει 15 χρόνια και πολλά συνέβησαν στο χωριό.
 
Σήμερα ζούμε στην εποχή με τις μεγάλες ανατροπές. Όλα έχουν αλλάξει. Βρισκόμαστε σ’ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ηθη, έθιμα και τρόποι ζωής, όλα έχουν αλλάξει. Οι άνθρωποι λιγόστεψαν.
 
Πολλοί συγχωριανοί μας έφυγαν για το αιώνιο ταξίδι και πολλοί πήραν μαζί τους και το κλειδί του σπιτιού τους.
 
Σήμερα πολλά σπίτια του χωριού γκρεμίστηκαν, άλλα είναι κλειστά και άλλα με παραθυρόφυλλα διωγμένα απ’τη θέση τους.
 
Οι φούρνοι  που μας φίλευαν κάποτε ζεστό ψωμί και καλοψημένη κουλούρα έχουν παραδοθεί στην εγκατάλειψη.
 
Τα πλατάνια στην πλατεία του χωριού, σαν τρίδυμα αδέλφια το ένα δίπλα στ’άλλο έμειναν μόνα τους. Στα προηγούμενα χρόνια μετά την απόλυση της εκκλησιάς κάτω απ’τον ίσκιο τους δέχονταν τον κόσμο που έπινε, έτρωγε και κουβέντιαζε για τα ζητήματα του χωριού.
 
Σήμερα συλλογιούνται το χθες και κουνάνε τα πλατανόφυλλά τους σαν παλάμες που τρέμουν για το σήμερα και το αύριο.
 

Το σχολείο που μάθαμε τα πρώτα γράμματα μοιάζει σαν άδεια χελιδονοφωλιά. Ιδρύθηκε το 1884 και αρχικά λειτούργησε σε διάφορα σπίτια. Στη σημερινή του θέση πρωτάνοιξε τις πόρτες της μάθησης στο μαθητόκοσμο του χωριού μας το έτος 1924.

Στέκεται περήφανο και αγέρωχο και ας «τρώει» τα χαστούκια το ένα μετά το άλλο. Πρώτα το κούνησε συθέμελα ο σεισμός του 1965, του άνοιξε πληγές και το έσπρωξε προς το γκρέμισμα. Ευτυχώς η αγάπη των συγχωριανών, του γιάτρεψε προσωρινά τις πληγές του.
 

Επειτα το 1983 ήρθε «η παύση της λειτουργίας του λόγω έλλειψης μαθητών».

Αντιστέκεται στο χρόνο, μας κοιτάζει όλους και ζητάει τη βοήθειά μας. Κάθε φορά που μπαίνουμε στην πληγωμένη αίθουσά του μας ανοίγει την αγκαλιά του και μας λέει με παράπονο να μην το εγκαταλείψουμε.

Η πλούσια ιστορία του χωριού μας και ο λαϊκός πολιτισμός σιγά–σιγά χάνονται. Λίγοι τη γνωρίζουν.
 

Επειδή ζούμε στην ηλεκτρονική εποχή της άμεσης ενημέρωσης έκρινα ότι το υλικό που έχω συγκεντρώσει αντί για βιβλίο θα ήταν καλύτερα να αναρτηθεί στο διαδίκτυο, να ενημερώνεται και να εμπλουτίζεται συνεχώς.

Ετσι θα καλύψουμε και την ανάγκη για ενημέρωση για τα απόδημα παιδιά του χωριού μας στις πέντε ηπείρους. Πολλοί από τη δεύτερη και τρίτη γενιά δεν έχουν δει ούτε φωτογραφία του χωριού μας.
 

Ευκαιρία λοιπόν οι νέοι να μάθουν πολλά για τις ρίζες τους και οι γεροντότεροι να ταξιδέψουν στο παρελθόν και να θυμηθούν παλιές χαρές και λύπες.

Εγώ με όσες πνευματικές δυνάμεις διαθέτω θα κάνω ό,τι μπορώ.
 
Περιμένω την κριτική των αναγνωστών και κάνω έκκληση σε όσους γνωρίζουν θέματα που απουσιάζουν από το ιστολόγιο ή κατέχουν φωτογραφικό υλικό να τα φέρουν στο προσκήνιο για να εμπλουτίσουμε την ιστορία της Μίνθης. Το άνοιγμα της ιστορικής της διαδρομής είναι μεγάλο, τα πρόσωπα και τα γεγονότα πολλά και η ιστορία γράφεται από πολλούς.
 

Αθήνα, Ιούνιος 2010

Ο Διαχειριστής

 

IN ENGLISH



Letter to the reader

The village Minthi is my birthplace. It is the place of parents and my ancestors.
It is the root that nourishes me and the vessel within which I sail.


Long ago, it was a major village of the mountainous Olympia and its history reflects the history of all the villages in the region. It has more than 500 years of glorious past.
 
As a child and youngster, I spent my years in the village next to laborers of the fields and shepherds of the mountains, often climbing up in order to gaze over the area and breathe the mountain air.

Reasons for studying and earning my life forced me to leave the village, but whenever time was found I returned to it. I never stopped caring about it. I used to visit it several times per year. I also built a house there so I could stay longer.

 Many years have passed by, since I left the village to chase my dream and fortune.
 
I remember the people who participated in village life and thus creating its history.
 
I remember the priests who ministered in the churches, blessed and served many generations of villagers.

I remember the teachers who taught us.

I remember the Association of village expatriates in Athens in the early years of its establishment and all its struggles throughout the years to help the village.
 
My love for the place where I first saw sunlight led me several years later in the recording and collection of materials in order to preserve its rich history and folk culture.  Since the early 70’s, when there still lived several villagers who knew about its traditions, I began to write, to gather material before the big source of genuine folk tradition dries up. I started to write in order to preserve the history, customs, celebrations and everything else related to the site. I also undertook historical researches in archives and I collected the material in a computer as a raw registration before writing some day a book.

In 1996 (a few months before passing away) my teacher Athanasios Klonaris published his book of Minthi’s history. Several issues especially the popular culture, were missing from it. Moreover 15 years have passed since and much has happened in the village.
 
Today we live in times of great upheavals. Everything has changed. We are in a crossroad. Manners, customs and lifestyle, everything has changed. People dwindled. Many villagers fled to their last journey and their houses closed forever. Today many of the village houses are demolished, others closed. The ovens that used to bake hot bread are now abandoned.

The three trees in the village square are left alone. In previous years following the dismissal of the church, people used to stay under their shade. People were drinking, eating and chatting on the issues of the village. Today these lonely trees shake their leaves as if they were shaking from fear for today and for tomorrow.

The school where we were first taught, looks today like an empty nest. It was founded in 1884 and initially was held in various homes. It first opened in its current site in 1924. It stands proud and lofty, even if it is shook by fate. At first, the earthquake of 1965 opened wounds and almost pushed for its destruction. Fortunately, the love of the villagers helped it to temporarily heal its wounds. Then in 1983, the school shut down due to lack of pupils. It resists to time, it looks at us and requests our help. Whenever we enter its hall, it opens its arms and asks as not to leave it.

The rich history and folk culture of our village is slowly getting lost. Few people know it. We live in an electronic age of immediate information. I believe that the material I have collected instead of in a book would be best posted to the web, updated and enriched constantly. That would fill the need for information on emigrant children of our village in the five continents. Many of the second and third generation have not even seen a photograph of our village. So there is a new opportunity to learn much about their roots and their elders, to travel to the past and remember old joys and sorrows.

I shall do my best with as many spiritual forces I have.

I am looking forward for your critics and I ask you to inform me about matters that are absent from this blog. If you have photos please bring them to the fore in order to enrich the history of Minthi. The opening of a historic route is great, people and events are various and history should be written by many people.

Athens, June 2010

The administrator



Και τώρα μετά το γράμμα μου ας πάρει τη θέση του εδώ το ποίημα του Γ.Αθάνα

                                 ΟΙ ΧΩΡΙΑΝΟΙ

Ολοι μας γνωριζόμαστε από ανήλικα παιδιά.

Με το μικρό του τ’όνομα ένας τον άλλον κράζει

Στα μυστικά μας δε μπορεί να βάλουμε κλειδιά.

Ξέρει καθένας στ’αλλουνού τα μάτια να διαβάζει

 

Σαν όπως τα τρεχούμενα μοιράζουμε νερά

Και τα σπαρτά ποτίζουμε καθείς με την αράδα

Ετσι τις μοιραζόμαστε και θλίψη και χαρά

Για βρέχει σ’όλο το χωριό για σ’όλο είναι λιακάδα.

 

Γάμος; Αστράφτει από χαρά και γέλιο το χωριό

Κι αντιλαλεί το νυφικό τραγούδι πέρα ως πέρα.

Θάνατος; Ολοι θλιβεροί κι απ’το καμπαναριό

Κατάμαυρο η καμπάνα μας τον βάφει τον αγέρα.

 

Διάπλατα τις οξώπορτες η καλοσύνη ανοί(γει)

Και στο παλάτι του τρανού και στου φτωχού την τρούπα,

Κι’ όποιος περάσει κι όποιος μπει, γιορτή –καθημερινή,

Θα βρει στρωμένο καναπέ, θα βρει γλυκό στην κούπα.

 

Χώρια απ’τις έγνοιες της ζωής, τους χάρους τους πικρούς

Μέσ’ τις καρδιές μας έχουμε παντοτεινόν Απρίλη

Κι όσες τσουκνίδες βγαίνουνε μονάχες στους αγρούς

Εκεί ξεμοναχιάζονται πνιχτές στο χαμομήλι.

 

                                                 «Πρωινό ξεκίνημα»





ą
Agathoklis Panagoulias,
1 Ιουλ 2010, 5:14 π.μ.
Comments