6.01. Στα χρόνια του Όθωνα

Ξετυλίγοντας την ιστορία της στοιχειώδους εκπαίδευσης στο χωριό, μαθαίνουμε ότι στις αρχές του 1830 επί Καποδίστρια και 4 χρόνια πριν ισχύσει ο νόμος «Περί δημοτικής εκπαιδεύσεως»  οι Αλβενέοι νιώθοντας βαθιά τι άξιζαν τα γράμματα, λειτούργησαν το πρώτο (μετά την Ανδρίτσαινα) στα χωριά της Ολυμπίας «πληρωτικό» σχολείο.

Πέντε κάτοικοι του χωριού μας λέγει ο Γιάννης Δρίβαλος μάρτυρας στη δίκη του Κολοκοτρώνη, συμφωνήσαμε με το δάσκαλο να μας «διαβάσει τα παιδία».

Δάσκαλος ήταν ο Χρήστος Νικολάου από τη Ζάκυνθο, νέος 20 ετών. Έπαιρνε μισθό 100 γρόσια το μήνα και έμενε στο σπίτι του δημογέροντα του χωριού Αναγνώστη Διαμαντόπουλου, επίσης μάρτυρα στη δίκη του Κολοκοτρώνη.

Τον είχαν «συμφωνημένον να μη μετατοπάει από το χωριό. Είχαν χαρτί καμωμένον και είχε δώσει υπόσχεση να μη σαλεύει από το χωριό. Τα παιδιά διάβαζαν 6 ημέρες την εβδομάδα, μόνο την Κυριακή σχόλαγαν».

Ο δάσκαλος αυτός κάθισε 2 χρόνια. Στη συνέχεια παράτησε το δασκαλίκι και ακολούθησε το ληστή Κοντοβουνήσιο ως γραμματικός του για να έχει μερίδιο απ’τις ληστείες.

Το 1834 πιάστηκε για να δικαστεί ως συνεργάτης σε ληστείες και απάτες και αντί να δικαστεί χρησιμοποιήθηκε ως ουσιώδης μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των στρατηγών Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα.

Την ίδια εποχή μαθαίνουμε από αρχειακές πηγές ότι στην Αλβενα γίνονται προσπάθειες για την ανέγερση σχολείου.

Η καθιέρωση της δημοτικής εκπαίδευσης

Στις αρχές του 1834 εκδόθηκε το πρώτο νομοθέτημα που είναι το διάταγμα 6 της 18/2/1834.

Σύμφωνα με αυτό η ίδρυση και η συντήρηση των σχολείων ανατέθηκε στους δήμους γι’αυτό και τα σχολεία ονομάστηκαν «δημοτικά» και οι δάσκαλοι «δημοδιδάσκαλοι» γιατί πληρώνονταν από τους δήμους.

Σε κάθε δήμο έπρεπε να ιδρυθεί ένα μικτό σχολείο. Σε περίπτωση που οι μαθήτριες ήταν πάνω από 15 και υπήρχε οικονομική ευχέρεια μπορούσε να ιδρυθεί ένα ξεχωριστό σχολείο θηλέων.

Η φοίτηση ήταν επταετής και υποχρεωτική για τα παιδιά που διέμεναν στους δήμους που λειτουργούσε σχολείο.

Διδάσκονταν αριθμητική, γραφή και μάθαιναν τα μέτρα και τα σταθμά. Επίσης διδάσκονταν πρακτικά αγρονομία, κηπουρική και μελισσοτροφία.

Οι δήμοι λόγω οικονομικής καχεξίας δεν είχαν τη δυνατότητα να ιδρύσουν σχολεία, να τα συντηρήσουν και να πληρώνουν τους μισθούς των δασκάλων που ήταν 50 έως 60 δραχμές το μήνα. Ως εκ τούτου ελάχιστα σχολεία λειτούργησαν  κατά τα πρώτα χρόνια της Οθωνικής περιόδου και συγκεκριμένα από το 1834 -1861.

Το 1856 σε όλο το Δήμο Αρήνης λειτούργησε ένα μόνο σχολείο με πρώτο δάσκαλο το Χρήστο Διογάντη. Το 1859 διορίστηκε άλλος, ο Κων/νος Αιλιανός και την επόμενη χρονιά ο Χρήστος Σεφερλής.

Αυτό το σχολείο δε γνωρίζουμε που λειτούργησε, πιθανολογούμε ότι λειτούργησε στο χωριό μας γιατί τότε ήταν έδρα του δήμου.

Ο επόμενος εκπαιδευτικός νόμος ψηφίστηκε το 1895.

Comments