2.03. Αποδημίες - Μετανάστευση

Προεπαναστατικά στην περιοχή της Μίνθης κατοικούσαν ορεσίβιοι αγροτοποιμένες που στήριζαν τη συντήρησή τους στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τους χειμερινούς μήνες κατέβαιναν στα χειμαδιά να ξεχειμωνιάσουν. Στη Ζαχάρω και ιδιαίτερα στην περιοχή Κορδόρουγα είχαν κα­τασκευάσει τα προεπαναστατικά χρόνια πρόχειρες καλύβες. Η περιοχή αυτή στα χρόνια της Παλιγγενεσίας αναφέρεται και ως "Αλβενεϊκα καλύβια. 


Σε διπλανή περιοχή στη Ζαχάρω δημιουργήθηκαν προς διάκριση με τα προηγούμενα τα "Πέρα καλύβια". Αρκετές οικογένειες Αλβενέων παραχείμαζαν και στον Κακόβατο.


Κατηφόριζαν λοιπόν το φθινόπωρο με τα κοπάδια τους από την πολύραχη Μίνθη στο ήπιο κλίμα της Ζαχάρως. Το ροβόλημά τους έπαιρνε γιορταστική όψη με τα κοπάδια στη γραμμή και μπροστά τα ζώα φορτωμένα με τα απαραίτητα της τσοπάνικης οικογένειας. Εμεναν στα χειμαδιά μέχρι τις αρχές της άνοιξης. Αυτό γινόταν για πολλά χρόνια.

Αυτοί έγιναν αργότερα και μόνιμοι κάτοικοι της Ζαχάρως και του Κακοβάτου. Εκεί έχτισαν και τα σπίτια τους. Στα υπέρθυρα πολλών σπιτιών αναγραφόταν σε εντοιχισμένη πέτρα το έτος κτήσεως.


Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία ελεύθερου Ελληνικού κράτους κατά το 1830 περίπου, άρχισε μια γενικότερη άνοδος και ακμή της χώρας.  Ο παραλιακός χώρος  της Ζαχάρως και του Κακοβάτου σαν εύφορος άρχισε να καλλιεργείται εντατικά, να αποδίδει και να ανα­πτύσσεται οικονομικά. Η οικονομική ανάπτυξη πήρε γρήγορους ρυθμούς από τότε που άρχισαν να καλλιεργούνται η σταφίδα και τα αμπέλια.


Η Ζαχάρω και ο Κακόβατος στις πληθυσμιακές απογραφές πριν το 1850 αναφέρονται (χωρίς πληθυσμιακό στοιχείο) ως αγροτικές περιοχές  ολιγοκατοίκητες. Μετά το 1850 εμφανίζονται στις απογραφές  ως συγκροτημένοι οικισμοί.


Κατοικήθηκαν τα χωριά αυτά οριστικά από Αλβενέους τη δεκαετία 1850 -1860.  Ως αναφορά το χρόνο οίκησης αυτό προκύπτει από τις εντοιχισμένες πέτρες στα υπέρθυρα των σπιτιών που κτίστηκαν όπου αναφέρεται το έτος κτήσεως. Στη Ζαχάρω τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν γύρω από την περιοχή που είναι σήμερα η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος. Εκεί στα χρόνια της τουρκοκρατίας ήταν οι αποθήκες του Αγά του Λάλα που διαφέντευε την περιοχή από την Αγουλινίτσα μέχρι τη Ζαχάρω.


Εδώ πρέπει να δώσουμε και την εξήγηση και να απαντήσουμε στο ερώτημα που  απασχολεί ορισμένους γιατί οι Αλβενέοι ήταν οι πρώτοι οικιστές της Ζαχάρως και όχι  κάτοικοι άλλων κοντινότερων χωριών. Η εξήγηση είναι ότι  οι Αλβενέοι σαν πιο παλιοί  οικιστές  αλλά και πιό πολυά­ριθμοι και δυνατοί, έπιασαν πρώτοι τους πιο παχιούς και περισσότερους τόπους και έτσι έχτισαν τη Ζαχάρω και τον Κακόβατο.


1.Οικογένειες που μετοίκησαν στη Ζαχάρω

Γκότσης

Μπολιάρης

Σκαντζάρης

Τερζής

Γιαννακόπουλος

Μπούτσικας

Σταθόπουλος

Τζαμαλούκας

Γουργούλης

Μπούσμπουρας

Στριγγλής

Τζίνος

Αγριος

Δρακόπουλος

Ξυνής

Τριγάζης

Αδαμόπουλος

Δρίβαλος

Παπαδόπουλος

Τσικνιάς

Αρτουμάς

Ζήρος

Παπαθανασόπουλος

Τσιρώνης

Αθανασούλιας

Κάκας

Πανταζόπουλος

Τσούνηςς

Αρβανίτης

Κεκέσης

Ξυνής

Φουρλής

Γεωργούλιας

Κόντος

Σαμπρής

Χρυσικόπουλος

Βορβιλάς

Καραπαναγιώτης

Παλιάρος

Δαϊκος

Γκέκας

Κριτσέλης

Σάσσαλος

Δρίλιας

Γιαννακόπουλος

Μουσαμάς

Σπηλιόπουλος

Κακαβούλης     

    Κοντολέτας  

     Κουσκουλής

 

 


2.Οικογένειες που μετοίκησαν στον Κακόβατο

Αγγελόπουλος

Καλιφείδας

Μιχαλόπουλος

Σπηλιόπουλος

Ανθούλης

Κωνσταντινόπουλος

Μπουκουβάλας

Τσαρουχάς

Διαμαντόπουλος ή Βαρελάς

Κωτσάκης

Παπαδάμης

Χύμης

Θεοδωρόπουλος ή Κολαλούζα

Μπάμπαλης

Παπαδήμας

 

 

3.Οικογένειες που μετοίκησαν στο Μπισχίνι

Καπότας

Κωστόπουλος

Σάσσαλος

Τσιρώνης

Κουρής

Σαμπρής ή Δρακόπου-  λος

 

 

 

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο πληθυσμός αυξήθηκε και ο μικρός γεωργικός κλήρος του χωριού, φτωχός και άγονος δε μπορούσε να θρέψει τόσους κατοίκους. Οι περισσότερες οικογένειες πολυμελείς για να επιβιώσουν μετακινήθηκαν και σε άλλες περιοχές.

Στις αρχές του 20ου αιώνα πολλοί Αλβενέοι γεωργοκτηνοτρόφοι το χειμώνα κατέβαι­ναν στην περιοχή του Πύργου Ηλείας για να ξεχειμωνιάσουν. Πολλοί απ’ αυτούς αγόρασαν εκεί κτήματα, έχτισαν σπίτια και παρέμειναν οριστικά.


4.Οικογένειες που μετοίκησαν στον Πύργο

Γιαννακόπουλος

Ζαρείφης

Λύμουρας

Παναγούλιας

Δημήτρουλας

Θάνος

Κωτσάκης

Τριγάζης

Δίπλας

Κωτσάκης

Ξυνής

 


Από το 1950 και μετά αρχίζουν πάλι οι αποδημίες. Η βιομηχανική ανάπτυξη των αστι­κών κέντρων, η μετανάστευση στο εξωτερικό, ο καταστρεπτικός σεισμός του 1965 και διάφοροι άλλοι λόγοι ολοκληρώνουν τον οι­κονομικό και κοινωνικό μαρασμό της Μίνθης, όπως και άλλων χωριών ώστε σήμερα η ιστο­ρία της, η ακμή της και οι ομορφιές της να αποτελούν γλυκιά ανάμνηση μόνο για κείνους που τά’ζησαν.


Οι πρώτοι Αλβενέοι μετανάστες στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα

Ένα κομμάτι της τοπικής μας ιστορίας, το οποίο δεν έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα αφορά την προσπάθεια των συμπατριωτών μας που πριν από 100 και πλέον χρόνια θέλησαν να βρουν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τις οικογένειες τους και μετανάστευσαν στην Αμερικανική ήπειρο.
Στις αρχές του 20ου αιώνα τα αγροτοκτηνοτροφικά εισοδήματα του χωριού μας δεν επαρκούσαν για να θρέψουν οι συμπατριώτες μας τις πολυμελείς οικογένειες τους. Τότε το ψωμί ήταν λίγο και οι άνθρωποι πολλοί γι'αυτό ορισμένοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στην ξενιτειά. 

Το ταξίδι για την Αμερικανική ήπειρο την εποχή εκείνη δεν ήταν το καλύτερο. Η αβεβαιότητα του άγνωστου ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους. Οι περισσότεροι δε γνώριζαν γράμματα πόσο μάλλον την ξένη γλώσσα. 
Οι εικόνες στα λιμάνια αναχώρησης της Πάτρας και του Πειραιά τραγικές. Μας τις περιγράφουν οι εφημερίδες της εποχής. 
Οι μετανάστες άφηναν πίσω μια Ελλάδα σε πολεμικό πυρετό που τα σύνορα της τότε έφθαναν μέχρι τη Θεσσαλία. 
Ο διάπλους της Μεσογείου και του Ατλαντικού διαρκούσε 15-20 ημέρες. 
Η αποβίβαση στην Αμερική γινόταν στο νησί Ελλις, ένα μικρό νησί στο λιμάνι της Νέας Υόρκης κοντά στο άγαλμα της Ελευθερίας. 
Ακολουθούσε ο έλεγχος της νομιμότητας των εγγράφων, οι ιατρικές εξετάσεις και εφόσον όλα ήταν σωστά η ταλαιπωρία διαρκούσε 3-5 ώρες. 
Αν διαπιστωνόταν ασθένεια ή βεβαρημένο με ποινικά αδικήματα παρελθόν έμπαινε η σφραγίδα "ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ" και ακολουθούσε η απέλαση (DEPORTED). 
Οσοι δεν είχαν πρόβλημα αφήνονταν ελεύθεροι να αρχίσουν τη νέα τους ζωή στην Αμερικανική ήπειρο. 
Δούλεψαν σκληρά σε βαριές δουλειές και πολλοί χάθηκαν. 
Οι περισσότεροι νοσταλγούσαν την πατρίδα. Δεν ξέχασαν αυτούς που άφησαν πίσω και κατά καιρούς έστελναν βοήθεια σε μπαούλα. 
Το 1912 όταν η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο κατά της Τουρκίας αρκετοί ναύλωσαν καράβι και επέστρεψαν στην πατρίδα για να πολεμήσουν. 
Από έρευνα που κάναμε έφυγαν από το χωριό μας οι: 
1.Δημήτριος Αθαν. Βαρελάς 
2.Κωνσταντής Αναστ. Γιαννακόπουλος 
3.Φώτης Αναστ. Γιαννακόπουλος 
4.Βέρροιος Κων. Παλιάρος 
5.Φώτης Κων .Παλιάρος και 
6.Μιλτιάδης Αθαν.Παναγιωτόπουλος ή Περδίκης 
Ερευνώντας μέσω του διαδικτύου τα Αμερικανικά αρχεία μεταναστών εντοπίσαμε τους τρεις και παραθέτουμε στη συνέχεια και τα ατομικά τους δελτία. 
Πρώτοι έφυγαν τα αδέλφια Φώτης και Βέρροιος Παλιάρος με διαφορά ενός μηνός ο ένας απ' τον άλλον. 
Ο Φώτης (24 ετών) αναχώρησε από το Ναύπλιο στις 15-5-1907 με το πλοίο ΑΛΓΕΡΙΑ (ALGERIA) και έφθασε στην Αμερική στις 3/6/1907. Κατά πληροφορίες μας αυτός πέθανε στην Αμερική. 
Ο Βέρροιος (30 ετών) έφυγε στις 29/6/1907 από την Πάτρα με το πλοίο ΛΑΟΥΡΑ (LAURA) και έφθασε στην Αμερική στις 17-7-1907. Μετά πάροδο ετών επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στη Ζαχάρω. 
Μετά από επτά χρόνια έφυγε και ο συμπατριώτης μας Δημήτριος Αθαν.Βαρελάς. Αυτός σε ηλικία 25 ετών αναχώρησε από την Πάτρα στις 2-5-1914 με το πλοίο ΛΑΚΩΝΙΑ (LAKONIA) και έφθασε στη Νέα Υόρκη στις 17-5-1914. Πρόκοψε στην Αμερική, δεν ξέχασε τους συγγενείς του και τους έστελνε κατά καιρούς βοήθεια. Εγκαταστάθηκε στη Βοστώνη και πέθανε εκεί. Δε γύρισε πίσω.

 Αλβενέοι μετανάστες στoν Καναδά στα μέσα του 20ου αιώνα

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 εγκαταστάθηκε στον Καναδά ο Ιωάννης Αθαν. Παναγούλιας και λίγο αργότερα ο Γεώργιος Νικ.Παναγούλιας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στον Καναδά εγκαταστάθηκε επίσης ο Χρήστος Δημ.Κωτσάκης
.

 Αλβενέοι μετανάστες στην Αυστραλία στα μέσα του 20ου αιώνα

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 στην Αυστραλία εγκαταστάθηκαν τα αδέλφια ο Πέτρος και ο Ευάγγελος Γρηγ. Θάνος.
Λίγο αργότερα μετανάστευσαν ο Δήμος Ιω. Θάνος, η Φωτεινή Λάζαρου Θάνου  και ο εγκαταστάθηκε στον Καναδά ο Ιωάννης Αθαν. Παναγούλιας και λίγο αργότερα ο Γεώργιος Νικ.Παναγούλιας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στον Καναδά εγκαταστάθηκε επίσης ο Χρήστος Δημ.Κωτσάκης.


Comments